Zaterdag 16-07-2011

De reis gaat voorspoedig, we doen er 3 uur korter over dan op de heenweg. Zo komt het dat we zaterdagmiddag al weer om 12 uur in Barneveld aankomen. Onderweg vindt er nog een bijzondere ontdekking plaats: ‘ze hebben verkering!’ Waar een werkvakantie al niet goed voor is…

De werkvakantie was kort… maar krachtig. We mogen terugkijken op een fantastische week van dankbaarheid, liefde, hulp, gezelligheid, goede gesprekken en leerervaringen. Gods trouw en goedheid heeft gestraald.

Vrijdag 15-07-2011

Wat ging dat snel, het is alweer de laatste dag dat we in het tehuis van Zsuzsa en Imre verblijven. Laatste klusje voor de meiden is het sorteren van dekens en kussen op de zolder. Dit lijkt al snel meer op een kussengevecht, maar alsnog is het werk met een uurtje gedaan. Onze nieuwsgierigheid brengt ons tot de ontdekking van enkele muziekinstrumenten. In combinatie met wat gekke hoedjes leidt dit tot een prachtig concert wat ons een tijdje vermaak biedt. Om 10 uur verzamelen we samen met de bewoners in de zaal om activiteiten met hen te doen. Eerst speelt Martine liedjes op het keyboard, dan gaan de bewoners een lied zingen met gebaren, vervolgens zingen wij het Wilhelmus en dan gaan we een film kijken van het festival van enkele jaren geleden (vergelijkbaar met het festival van dit jaar waar wij de was van moesten strijken). Erg leuk om een indruk van het festival te krijgen en om de bewoners in actie te zien. Na de film doen we nog wat spelletjes met de bewoners zoals ‘Groen is gras’ en ‘Zakdoekje leggen’. We hebben vanuit Nederland ook heel wat speelgoed en knutselspullen meegenomen en deze bieden we ter afsluiting aan. We krijgen allemaal een cadeau terug; een Matya-sleutelhanger, samen met een wasknijper en touwmatje die de bewoners voor ons gemaakt hebben. Super leuk, zo’n aandenken! Schattig en sneu tegelijk om te zien hoe jammer de bewoners het vinden dat onze groep weer weg gaat. De vlagdragende meneer heeft de Hongaarse vlag weer ingeruild voor de Nederlandse, velen kijken sip en de stoere Gyuri heeft nu zelfs de tranen in zijn ogen staan. Verbazingwekkend hoeveel onze aanwezigheid voor hen heeft betekend. Dit doet al het strijkgezwoeg direct vergeten en laat een dankbaar gevoel achter. ’s Middags zijn we vrij en gaan we als uitje naar de grotten van Aggtelek. Volgens onze reisleider schijnt dit één van de mooiste plekjes op aarde te zijn. Mooi is het zeker, ook koud! We krijgen een rondleiding langs een route van 1 km en zien prachtige druipstenen. Alleen jammer dat de gids niets anders dan Hongaars kan spreken… Verder dan ‘sieja’ (hallo), ‘joo reggelt’ (goedemorgen), ‘tesjeek’ (alstublieft), ‘kussunum’ (dank je) en ‘joo’ (goed) zijn we deze week niet gekomen. Op enkele minuten rijden van de grotten is de grens met Slowakije. Altijd leuk om te kunnen zeggen dat je in Slowakije geweest bent, dus we rijden even de grens over en stappen uit om foto’s te maken en… een enkeling gebruikt dit moment om de grond te kussen bijvoorbeeld. Terug in Sájosenye ruimen we onze troep op, maken we ons verblijf schoon, pakken we de auto’s in en… dan wordt het om half 9 tijd om afscheid te nemen. Normaal gaan de bewoners om 8 uur naar bed, maar voor deze keer mogen ze opblijven. In hun pyjama’s zitten ze, zoals zo vaak deze week, in de schommelbanken te wachten. Wat zijn het toch een schatten, we zouden ze allemaal wel mee naar Nederland willen nemen. Maar helaas. We geven Zsuzsa,  Imre en de bewoners een hand en bedanken hen voor de fijne tijd. Sommige bewoners krijgen het voor elkaar om je snel een kus of knuffel te geven, één strijkt alle meiden liefdevol over de wang. Tja, het is nu of nooit… Of zullen we ze toch nog eens weer zien? ‘Bis bald’ (tot snel) hoor ik een bewoner zeggen. En wie weet, misschien gaan enkelen van ons inderdaad nog wel eens terug. Sommigen van ons zouden het in ieder geval best willen… Om 9 uur worden we door Zsuzsa, Imre en de bewoners uitgezwaaid en rijden we weg. Een lange rit tegemoet.

Donderdag 14-07-2011

Strijken, strijken, strijken. We doen het met liefde maar moeten toch eerlijk toegeven dat we schilderen leuker hadden gevonden. Dan zie je tenminste resultaat, nu dragen de bewoners de wasmanden weer netjes weg en vullen de lege plek direct weer aan met een ongestreken versie. Toch maar blijven doorgaan! De jongens plaatsen ondertussen een hekwerk voor een schommel en storten beton rondom het zwembad. Terwijl we bezig zijn krijgen de bewoners post. Iedereen krijgt een persoonlijke kaart van dezelfde vrouw. Trots komen ze naar ons toe om de kaarten te laten zien. Prachtig om te zien hoe blij ze zijn met zo’n klein gebaar. Ondertussen gaan de meiden door met strijken. En dan komt eindelijk het einde in zicht. Om half drie is de laatste mand weg gewerkt en hebben we vrij. Wat zijn we het zat! Als middagactiviteit spelen de bewoners in het zwembad, enkelen van ons wagen zich in hun midden. Ze houden het niet lang droog. Wat een plezier! Om 4 uur is het luilekkeren voorbij en gaan we op weg naar het stadje Mezökövesd waar veel te vinden is over de Matyó’s, de kleinste Hongaarse stam . Na een uur rijden komen we aan. Jammer, alles is gesloten. Toch zijn we er niet voor niets. We krijgen een volksdanslesje (wat bij de één meer in de smaak valt dan bij de ander), wandelen, eten en maken foto’s. Toch een gezellig uitje zo!

Woensdag 13-07-2011

Wat zal de dag brengen? Zsuzsa komt vertellen dat we eerst nog even 15 kilo aardappelen moeten schillen. Met 10 man is dat gelukkig snel gepiept. De overgebleven man maakt zich nuttig door de zware bak weg te sjouwen. Ondertussen zijn Zsuzsa, Imre en het personeel druk bezig om busjes in te laden en voorbereidingen te treffen. Wat een werk! Alles moet mee; rolstoelen, tuinstoelen, tafels, eten, drinken, bekers, ballen. Dan komt de grote bus eraan en kunnen de 38 bewoners die meegaan instappen. Ze zijn helemaal uitgelaten. We gaan op weg naar?...bestemming onbekend. Verrassing dus. Na een half uurtje stoppen we bij een grasveldje met wat bebossing en een voetbalveldje. Hier gaan we de dag doorbrengen. Alles wordt uitgeladen en als iedereen zijn plekje gevonden heeft, gaan we drinken en daarna zingen. Karin heeft haar gitaar mee genomen en de bewoners dragen hun steentje bij met trommels en rinkelbellen. Ze zingen voor ons ook een liedje waarbij ze gebaren hebben geleerd. Na het zingen gaan we spelletjes doen. Estafette met een bal, bekertje water en vervolgens met een plankje waarop een balletje moet blijven liggen. Prachtig om te zien hoe de bewoners hier van genieten en hoe ze hun best doen. In de brandende zon (35 ⁰C) is dit warm en vermoeiend en een drinkpauze valt dan ook zeker in de smaak. Dan is het tijd voor meer vermaak. Thomas hangt twee dekens aan een lijn, een podium is ontstaan, de voorstellingen kunnen beginnen. Één voor één komen bewoners onder luid gejuich vanachter de dekens te voorschijn en krijgen ze gelegenheid om een liedje te zingen, een rondje te huppelen of zo maar wat te brabbelen. Iedereen is gelijk en voor iedereen wordt dan ook even hard geapplaudisseerd. De laatste voorstelling wordt wel heel erg op prijs gesteld; samen met een paar bewoners roept Thomas ‘Zie daar de pizza’s!’. Mm lekker…en groot! Na de heerlijke maaltijd gaan we weer actief verder. Het is tijd voor een heuse voetbalwedstrijd.  Twee teams van bewoners gaan tegen elkaar strijden, met hulp van Martine en Hanno en onder toezicht van scheidsrechter Thomas. Om goed van start te gaan moet natuurlijk eerst het Hongaars en Nederlands volkslied gezonden worden. Heel lollig om te zien hoe Thomas alles zo echt na speelt, hij deelt zelfs een gele en rode kaart uit. Het is duidelijk dat de bewoners dikke schik hebben en zich een hele piet voelen met zo’n stoer voetbalshirt aan. Na de wedstrijd gaan we nog een eindje wandelen en dan is het alweer 4 uur. Alles inpakken en dan gaat onze groep direct door naar het zwembad. Dat hebben we wel verdiend na een hele dag in de brandende zon doorgebracht te hebben. Om 8 uur moeten we alweer terug zijn bij Zsuzsa en Imre want daar wacht het avondeten op ons. Wat doen ze hun best voor ons. Van die liefde, zorg en gastvrijheid kunnen wij heel wat leren!

Dinsdag 12-07-2011

Na het ontbijt worden we om half 9 bij Imre en Zsuzsa verwacht. Zsuzsa legt nog het een en ander uit over de instelling en daarna krijgen we een rondleiding door de gebouwen. Zsuzsa vertelt dat er 50 mannen met een handicap in het tehuis wonen. Deze handicaps zijn erg verschillend, van lichamelijk gehandicapt tot zwakbegaafd tot zwaar autistisch tot het syndroom van Down. De mannen zijn in 5 groepen verdeeld, waarvan 2 zeer slecht begaafde groepen en 3 minder slecht begaafde groepen. De minder slecht begaafden kunnen zichzelf aardig redden, de slecht begaafden moeten geholpen worden met eten, aankleden, wassen enz. Zsuza en Imre doen dit werk al 32 jaar, samen met ongeveer 30 personeelsleden (activiteitenbegeleiders, zusters, schoonmaaksters, wasvrouwen, kokkin enz). Vanwege onze aanwezigheid hebben een aantal personeelsleden deze week vakantie kunnen krijgen. Het doet ons goed dat wij alleen al op deze manier hen tot dienst zijn, dat geeft extra waarde aan deze week. Tijdens de rondleiding ontmoeten we alle bewoners en mogen we hun kamers zien. Ook zij hebben prachtige kamers, persoonlijk ingericht met knuffels, speelgoedauto’s, leuke zelfgemaakte werkjes en foto’s. Het belangrijkst zijn uiteraard de bewoners zelf, wat zijn ze schattig! Sommigen hebben al weken uitgekeken naar onze komst, zoveel bezoek krijgen ze namelijk niet. En degenen die helemaal geen familie hebben al helemaal niet. Enkele bewoners maken hun aanwezigheid extra duidelijk. Één man loopt rond met de Hollandse vlag, een ander draagt een oranje shirt met ‘HOLLAND’ erop, weer een ander (Barti) gaat kunstjes doen op zijn bed. Dit doet Barti zo grappig dat we direct helemaal weg van hem zijn. En ook Gyuri, een charmeur op en top, is al snel bij ons bekend. Om 10 uur moeten we dan toch echt aan de slag. De jongens gaan met Imre en zijn zoon Thomas een hek rondom het zwembad maken, de meiden gaan strijken, strijken, strijken en ook nog eens opvouwen. Dit doen we in de open lucht onder toezicht van een aantal bewoners. Dit tot vermaak van beide kanten. Want de hele morgen doen de bewoners weinig anders dan op de schommelbanken zitten, nu hebben ze tenminste iets om te observeren. Ook is het tot ons vermaak want na 5 wasmanden gedaan te hebben, worden we het werk toch al wel zat. Maar dankzij de hulp en grappigheid van de bewoners vliegt te dag om. Na 3 uur in de middag mogen we stoppen en hebben we vrije tijd. ’s Avonds gaan we naar een grote supermarkt in Miskolc, een stadje in de buurt van Sajósenye.